შიში შეიქმს

       შიგა და შიგ, პერმანენტულად ვამჩნევ, რომ საკუთარი თავის შებრალება დავიწყე და ნერვები მეშლება. საკუთარი თავის იმიტომ, რომ ჩემი ჯიშის ადამიანები მეცოდებიან. სერიოზულად მეცოდებიან და ვიცი, რომ ასეთი ზოგადი სახის სიბრალული ამპარტავნების მახინჯი გზით მიდის ხოლმე. ხო და გავაცნობიერე რა საკუთარი გენეტიკური თავისებურება, ვიპოვე აუარებელი მსგავსება, ავდექი და სხვა ადამიანებს შორის მშვიდად და ამაყად ჩავეწერე: ჩემიანების–ქართველების სიაში.

ჩავეწერე და სიბრალულიც საკუთარი თავიდან დავიწყე, ეხლა აღარც ამპარტავნების შემეშინდება და არც განდიდების მანიის. აღმოვაჩინე (მთელი ცხოვრება აღმოჩენებს ვაკეთებ), რომ ქართველები შეშინებულები ვართ, ოღონდ მართლა.

შეიძლება ამის აღიარება არც თუ ისე მარტივია, მაგრამ გვეშინია. საკუთარ თავს არ ვუტყდებით, რომ შიში გვიწამლის გონებას და შიში გვკარნახობს ინსტიქტების დონეზე მოქმედებებს.

ამის დასაფარად ირონია, ცინიზმი და მსგავსი უბედურებები ფანტასტიური საშუალებებია. ხო და დავცინით იმას– რაც გვაშინებს, ხმამაღლა გამოვთქვამთ ზიზღს და სწორედ ეს გვაერთიანებს კიდეც.

რა თქმა უნდა ყველა ერთ ქვაბში ვერ მოვიხარშებით და ზოგიერთ ჩვენგანში  ჰუმანურობით გამოწვეული საღი აზრიც კი იმარჯვებს ხოლმე, მაგრამ შიშის გაერთიანებებს სამწუხაროდ ჯერ–ჯერობით მეტი ძალა აქვს და საღი მარცვალიც ისე ლპება ხოლმე, როგორც სხვა დანარჩენი.

ძალიან გამიგრძელდა შესავალი ნაწილი და მოკლედ აგიხსნით რატომ ვბუზღუნებ. გუშინ ფეისბუქზე ერთ–ერთი ნაცნობი ადამიანის ფოტოებს ვათვალიერებდი და თუ არასტანდარტულ გამოსახულებას ვაწყდები სუფთა ცნობისმოყვარეობის გამო ქვემოთ გამოთქულ მოსაზრებებსაც გადავათვალიერებ ხოლმე. გოგოები გამწარებულები წერდნენ რომ ამ ახალგაზრდა ყმაწვილს ძალიან საყვარელი და ლამაზი ცხვირპირი აქვს, რომ უსაშველოდ უხდება არასტანდარტული წელსზევით სიშიშვლე და რომ მისი ფანები არიან. ჩავყევი კომენტარებს და მხოლოდ ერთი მამაკაცის კომენტარს მოვკარი თვალი, რომელიც დაახლოებით ასე ჟღერდა: “ვაა ვატო რა ლამაზი ხარ ამ სურათში, ძალიან მაგრად გამოიყურები”. ესეც არაფერი… ამავე კომენტარს მისი ავტორის 3 წამიანი შუალედის მეორე კომენტარი მოყვებოდა (დაახლოებით): “ძმურად მიყვარხარ და მაგარი ვაჟკაცი კაცი ხარ”.

ანუ პირველი გულწრფელი ადამიანური აღტაცების გამოხატვა და მეორე ნაუცბათევი განმარტება იმის შესახებ, რომ ძმურად და არა სხვანაირად, ვაჟკაცურად და არა “ისე” უნდოდა რომ ეთქვა და აუცილებელი სინანული იმის შესახებ– რატომ თითები არ მოტყდა პირველი კომენტარის წერისას.

პირადად ვიცნობ და არც ერთის ჰეტეროსექსუალურობაში (მძულს ასეთი სექსუალური დანაწილებები) ეჭვიც არ მეპარება, სამაგიეროდ თვითონ ეპარებათ ეჭვი იმაში, რომ შეიძლება მე შენ და სხვას შეეპაროს.

ესეც არაფერია, რომ არა ერთ–ერთი ჩემი უახლოესი მეგობრის წუწუნი იმის შესახებ, რომ დედამისმა მისი დაქალი აითვალისწუნა სრულიად უწყინარი საღამოს შემდეგ, როცა გოგოები დედის (რატომღაც) დაჟინებული მოთხოვნის მიუხედავად ერთ საძინებელში დარჩნენ და დილამდე (მე ამაში ეჭვი არ მეპარება) ჭორაობდნენ. დედამისმა გამთენიისას უძილო გოგოების დანახვაზე დაუფარავი ზიზღით აღნიშნა, რომ მათი დაქალობა არ მოწონდა და სასურველი იქნებოდა თუ აღარ ესტუმრებოდა ის გოგონა საერთოდ.

თავმოყვარეობის ამბავია და გოგონებმა სერიოზულად იკამათეს. დღეს ერთმანეთს ვერ იტანენ.

ასეა მაშინაც, როცა ჩემი ეზოს ბიჭები, ახალ გადმოსულ ტიპს ცუდი თვალით უყურებენ მარტო იმის გამო, რომ “ზედმეტად” ზრდილობიანია და თან მათთან მისალმების მეტს ვერაფერს ახერხებს (დილით გადის–საღამოს შემოდის).

ასეა მაშინაც, როცა სხვა უბნელი გოგო გვიან ბრუნდება (შუაგულ ვაკეში) გვიან ღამით ერთი და იგივე მანქანით და ყველას ბოზი გონია–არა და ნამდვილად ვიცი, რომ თავის დაქალს მოყავს სამსახურიდან უბრალო მეგობრული ჟესტის გამოსახატავად.

ასეა მაშინაც, როცა ორი უცხო ტიპი პირველივე შეხვედრისთანავე, გულითადი მეგობრული დიალოგის ნაცვლად დუმილს და გოგონების მოსმენას ამჯობინებს– ან ისეთ ზოგად მამაკაცურ თემაზე იწყებენ საუბარს, რომელიც ავტორებსაც და სხვებსაც ხშირად უხერხულ სიტუაციაში აყენებს.

ასეა მაშინაც, როცა მამაპაპურ სუფრაზე  (ხშირად რესტორნებში) ეს მამაკაცური მანერულობა, სასმელის მოქმედების პარალელურად პიკს აღწევს და ამ შიშებით გამოწვეული ცინიზმიც ლოგიგურ შედეგს იწვევს–თავპირდასისხლიანებულები რჩებიან.

იგივე ხდება მიტინგებზე– როცა ერთი მხარე ( გადამყენებელი) ნამდვილი ქართველი ვაჟკაცებისგან შედგება და მეორე მხარე (გადასაყენებელი) უჯიშო და საეჭვო ორიენტაციის ადამიანებისგან.

ამ შიშს ანუ ფობიას ქალბატონებიც იზიარებენ და უკვე სტანდარტად იქცა ეჭვიანობა ყველა მიმართულებით! ქმარი ზედმეტად უვლის თავს–განგაში ცხადდება!

მეტ დროს ატარებს თანამოაზრე მეგობართან – ჩუმი, მაგრამ განგაშია მაინც!

ბიჭი უკვე 16–ს გადაცილდა და სახლში ჯერ გინება არ წამოცდენია–თავზე გვემხობა ოჯახი!

გოგო ფოტოზე დაქალს კოცნის ყურზე– ვაი შვილო, ეს როგორ გამოგვეპარა!

ამ ფობიებისგან გასათავისუფლებლად მე შენ და იმან როგორც ყოველთვის, მთელი მსოფლიოსგან განსხვავებული, სამაგიეროდ საუკუნეებისგან გამოცდილი გზა ავირჩიეთ–მამაკაცი უნდა იგინებოდეს, ქალებში სახალხოდ, ( უკეთესია ჯგუფურად) დადიოდეს, არ იპარსავდეს იღლიას და ორგანული სურნელიც ზომიერების ფარგლებში ასდიოდეს.

ქალი–ქალებთან უფრო მარტივი მოთხოვნებია და მსოფლიოში მიღებული სტანდატებისგან, ჯერ ჯერობით (არ გვცალია მაგისთვის) დიდად არ განსხვავდება.

ხოო… კარგად არის ჩვენი საქმე. საქმე რომელსაც შიშებით შეპყრობილები ვაკეთებთ და ფობიებადაც არ მოვიხსენიებთ ზედმეტი ევროპული მანერულობის გამო ( თავი დავიზღვიოთ, მაინც…რა იცი რა ხდება).

მოკლედ შიშს დიდი თვალები და ყურები აქვს, რომლიდანაც დამახინჯებულად აღიქვავს ხშირად რეალობას!

შიში მამაძაღლია და გვაყეფებს!

შიში შეიქმს სიყვარულს– რომელსაც ჩვენი ეშინია!

ასეა აზიატის გაევროპელების მცდელობის ამბავი– არა შეჯდა მწყერი ხესაო თუ რაღაცასოვო….  მთავარია, რომ დღეს ჩვენს რეალობას შიში შეიქმს და შიში გვაერთიანებს.

სიყვარულს და მიმტევებლობას გავეერთიანებინეთ– ამას გისურვებთ!     აXიომა:)