Posts Tagged With: ახალგაზრდა

ოთახიდან ფეხაკრეფით გამოვედი, ისე ტკბილად, რაღაცნაირად საყვარლად ეძინა, არ მინდოდა გაღვიძებოდა. მისი უზარმაზარი, ჭრელი სვიტერი გადავიცვი და სასადილო ოთახის ფანჯარასთან მდგარ მაგიდასთან ჩამოვჯექი. გამახსენდა, რომ ასეთ დროს ყველაზე გემრიელია ცხელი ყავის ორთქლით შეზავებული ფიქრები… ყავა მოვიმზადე და ნელ– ნელა, სიამოვნებით, ყლუპებად ვსვამ…  ამ დილაზე ვფიქრობ, რომელიც აღარ განმეორდება.

Read more »

არ ვიცი ადრე იყვნენ თუ არა ფსიქოლოგები, მაგრამ ეხლა რომ საკმაოდ მოდურ ტენდენციად იქცა მათთან სიარული ეს ფაქტია. ირონიით არ მითქვამს, უბრალოდ მართლა მასეა–მეც მყავს, დავდივარ ფსიქოლოგთან.

ჩემი ფსიქოლოგი მსუქანი ქალია. რა თქმა უნდა, როგორც ყველა მსუქან ადამიანს, მასაც წონის კომპლექსი აწუხებს. აწუხებს , მაგრამ ჭამაზე უარს არ ამობობს. თვეში რამდენჯერმე ვნახულობ ჩემი ემოციური მდგომარეობის მიხედვით. თითოეული ვიზიტი მინიმუმ 2 საათს გრძელდება და ყოველთვის დამშვიდებული ვბრუნდები სახლში.

ისე ობიექტურობისთვის უნდა ავღნიშნო და ვიცი, რომ აუტანელი პაციენტი ვარ. მუდმივად ვწუწუნებ, ვბრაზობ და უზარმაზარ ენერგიას ვართმევ. ალბათ ამიტომაც მოიმარაგებს ხოლმე სეანსის დაწყების წინ, ქალბატონი ეკა შოკოლადებს და სეანსის დასრულების შემდეგ ჭრაჭუნა ქაღალდების გროვას ეთამაშება ნერვიულად.

ვწევარ რბილ ტახტზე, მოპირდაპირე კედელს ვუყურებ და ნერვები მეშლება მას რომ არ ვხედავ შოკოლადების ჭამის პროცესში.

პირველად რამდენჯერმე შემომთავაზა, მაგრამ ბოლო დროს აღარ მთავაზობს  და ამაზეც მეშლება ნერვები. არასდროს არ მიყვარდა შოკოლადი და ეხლა განსაკუთრებით მძულს. ასე მგონია ყველა შოკოლადი, რაც კი მსოფლიოში მოიძებნება– ეკას საკუთრებაა.

Read more »

დიდი ხანია თინეიჯერი აღარ ვარ, დიდი დრო გავიდა ამ საძიებო ასაკის შემდეგ. ვესაუბრები და ვხედავ როგორი ვიყავი მაშინ. ისეთი როგორიც ეხლა ეს ბავშვია, რომელიც დარწმუნებულია, რომ ყველაფერი ჩემზე კარგად იცის. დარწმუნებულია, რომ ყველაფერი ჩემზე უკეთესად გამოუვა და ნამდვილად არ იქნება ისეთი სულელი, როგორიც მე ვარ.

იცის, რომ სიამაყის და თვითდაჯერებულობის განცდა ტვინში ურტყავს და საკუთარი თავისგან თავის დამალვას უსაფუძვლო თავმდაბლობით აპირებს (სხვათაშორის გამოსდის კიდეც):–”დარწმუნებული არ ვარ, მაგრამ..”, “როცა შენხელა გავხდები, მერე არ ვიცი, მაგრამ ეხლა…”, “მე მასე არასდროს მოვიქცევი!”– ეს ის საწყისი და სასრული ფრაზების მცირე ნაკრებია, რაც ამ ბავშვს ფრთებს ასხავს და ზევიდან იყურება–იმიტომ, რომ დაფრინავს. ცუდად ხედავს– იმიტომ, რომ ციდან ყველაფერი პატარა მოჩანს. გულგრილია იმიტომ, რომ ცაშია და ქვევით რა ხდება სულ არ აინტერესებს.

ასწავლეს რა არის მორალი, ეთიკა და ზნეობა. მისცეს არჩევანის საშუალება და თუ უნდა, უგულვებელყოფს კიდეც –ამ ადამიანურ წესებს. რა თქმა უნდა ვუგულვებელყოფდი მეც და ეხლაც ვუგულვებელყოფ, მაგრამ მაშინ იმაზე ვფიქრობდი– რას იტყოდა ამის შემხედვარე მეეზოვე, გამყიდველი, მეზობელი, ოჯახის წევრი, პეტრე და პავლე. ვფიქრობდი და ვიცოდი, რომ კარგს არაფერს იფიქრებდნენ და მაინც ვარღვევდი წესებს. ვარღვევდი ორი მიზეზის გამო : იმიტომ, რომ ძალიან მინდოდა და იმიტომ რომ, ნებართვაც რომ მეთხოვა– მაინც არ მომცემდნენ უფლებას. მერე ცხვირს წავიტეხდი, ან არ წავიტეხდი და ყველაფერს თავიდან ვიმეორებდი.

რაც მთავარია ემოციების ზღვა მქონდა და საკუთარ თავს ვუმტკიცებდი, რომ ვიცოდი–ვისთვის უნდა გამეზიარებინა ეს ემოციები.

გავიზარდე და გადაფასების პერიოდი დაიწყო, სხვა ცნობილი ნიღაბი ავიფარე და წესიერი ახალგაზრდის იმიჯის შექმნას შევუდექი. ასეთი იმიჯი , ყველაზე მარტივი შესაქმნელია, იმიტომ რომ, ყველა ამ ნიღაბს ატარებს და შენს ნიღაბსაც იმავე ეტიკეტის დაცვით სცემენ პატივს, რომლითაც შენ– მათ ნიღბებს.

Read more »

განათლებული თაობა მოდის. განათლების მიღება პრიორიტეტად მოიაზრება ახალგაზრდების ფართო წრეებში. წიგნს ყიდულობენ და კითხულობენ კიდეც. ამაყობენ წაკითხულით და ერთმანეთთან არჩევენ შინაარსს. ზედაპირულად გასაგებად ან ღრმად და გაუგებრად, მაგრამ მთავარია რომ წიგნიერებაა მოდაში.

ეს ყველაფერი კარგია და მისასალმებელი, რომ არა ერთი პროვოკაციული აზრი–საკუთარი განათლებით სიამაყე, ტრაბახი და ქედმაღლობა.

თავი დავანებოთ იმას ვინ რომელ რელიგიურ მრწამსს ატარებს, მორალი ყველასთვის ერთნაირად აღიქმება. მთავარი ერთია –ცხვირ აწეული ახალგაზრდა, რომელიც ხელმისაწვდომი ნუგბარივით ხარბად ითვისებს ლიტერატურას, საბოლოო ჯამში ჭამისგან გადაგვარებულ გურმანს ემსგავსება, რომლის გემოვნებასაც საზოგადოდ აღიარებენ, მაგრამ ჭარბი წონის გამო სრულფასოვან ადამიანად თითქმის ვერავინ აღიქვავს.

განათლება ადამიანის  პიროვნების რაფინირებას უნდა ემსახურებოდეს და არა მის მორალურ დეგრადაციას (ამ თემაზე კამათს არ ვაპირებ).

Read more »

საბურთალოს ქუჩას მოხუცი მიუყვება და ნაგვის კონტეინერებს ჩიჩქნის. პლასტმასის მსგავსი მატერიისგან შეკერილი პალტო აცვია. მომწვანო–მონაცრისფერო პლასტმასის მსგავსი პალტო.  იმდენად ჭუჭყიანია სუნიც კი აღარ ასდის, იმ ნაგვის კონტეინერის დანამატსს გავს, რომელსაც ასე აუჩქარებლად და საქმიანად ქექავს. ცალ ხელში ჟანგიანი, მოკაუჭებული რკინა უჭირავს. მგონი შეეზარდა უკვე ეს რკინა მის მარცხენა ხელს: ორივე ერთი ფერია და ორივე მოკაუჭებული. თავზე ქუდის ნარჩენი ახურავს, რომელზეც გადაყვითლებული “ნაიკის” ემბლემა იწონებს თავს. მოხუცი ისეთი ყურადღებით ჩაჰყურებს ნაგვის გაყინულ კონტეინერს – როგორც კეკლუცი და გამოპრანჭული ახალგაზრდა მამაკაცი მოპირდაპირე სუპერმარკეტში სურსათით გადაჭედილ ყუთს.

ორივე მამაკაცია, ორივე საქმიანი და ორივეს შია. ერთი მათგანი ცხოვრობს– მეორე, ცხოვრებას გვერდით მიყვება. ერთი მათგანი პრობლემებით არის დატვირთული ( სამსახური, გადასახადები, გათბობა, საჭმელი, დასვენება, გოგოები ან ბიჭები….). მეორეს პრობლემები აღარ ააქვს, აღარ ააქვს არც წარსული და არც სახელი– უკვე თვითონ არის პრობლემა: მოქალაქეთა,მთავრობის, ცხოვრების და ნაგვის კონტეინერების პრობლემა. ახალგაზრდა მამაკაცი მარკეტიდან გამოდის და დიიდი მანქანით ცხოვრებაში მიდის პრობლემებთან საბრძოლველად. მოხუცი ნაგვის კონტეინერს ტოვებს და მეორე კონტეინერის საძებნელად მიდის–სიცოცხლესთან საბრძოლველად.

ახალგაზრდა მამაკაცმა იცის,  რომ იშრომა, იბრძოლა,  დაიმსახურა და მოიპოვა ცხოვრების უფლება პრობლემებთან ერთად.

მოხუცმა მამაკაცმა რკინის კაუჭით, არაფერი არ იცის. ისიც კი არ იცის რატომ უნდა იცოცხლოს….მაგრამ  ცოცხლობს და ამისთვის ყოველ დილით დგება არსაიდან, მიუყვება სუფთა ქალაქის ქუჩებს და ეფერება ნაგვის კონტეინერებს, რომლებიც მისი პლასტმასის პალტოს მსგავსად არ უხდება ბრენდ–მაღაზიებს და რესტორნებს.

ყოველგვარ ლოგიკას ცილდებოდა ჩემთვის, რატომ უნდა მოეძებნათ ასეთ მოხუცებს სანაგვეში საჭმელი. მეც ხომ ადამიანი ვარ და თან სასტიკი, როგორც ამას ადამიანური წესი მოითხოვს.  ვფიქობდი: “რად უნდა ასეთი სიცოცხლისთვის ბრძოლა ამ საცოდავს?” პასუხს ვეძებდი და  ერთ მშვენიერ საღამოს ვიპოვე, როცა ერთ–ერთი მხიარული წვეულებიდან ვბრუნდებოდი სახლში. ის მოხუცი ნაგვის ბუნკერთან ბედნიერი სახით იდგა და ნაგვის სველ პარკებს შორის ამოკაშკაშებული ციმციმა სინათლე უნათებდა გადაყავისფერბულ, გამხმარ  ნაოჭიან სახეს. კარგად რომ დავაკვირდი გაოგნებისაგან ყბა დამეწელა… მოხუცი სანაგვიდან კაშკაშა ვარსკვლავებს იღებდა და უბეში ილაგებდა. მივუახლოვდი… მოხუცმა ერთი განათებული ვარსკვლავი ხელისგულზე დაიდო, სახესთან მიიტანა და ნაზად შეუბერა სული. ვარსკვლავი ბუმბულივით მსუბუქად ასრიალდა განათების ბოძებს ძუა, აუყვა მრავალსართულიანი შენობის კედელს და ცაში გამოეკიდა სხვა უთვალავ ციმციმა ვარსკვლავებს შორის.

არაბუნებრივად ბედნიერი დავბრუნდი სახლში.  ჩემი საძინებლის ფანჯრიდან ვუყურებდი იანვრის სუსხიან ცას და უკვე ვიცოდი ვინ ეხმარებოდა მარკეტიდან გამოსულ ახალგაზრდა მამაკაცს, მე  და ყველა სულდგმულს ამქვეყნად ოცნებების ასრულებაში.

აXიომა :)

რომელი მეცნიერი იყო გრძნობებს რომ ითვლიდა? ნუ რა მნიშვნელობა აქვს ხუთი დათვალა და მეექვსეთი თავი დავიზღვიეთ ადამიანებმა. ძალიან საინტერესო ქმნილებაა ადამიანი უდაოდ: მთელი სიცოცხლე ეძებს, ეძებს  და ბოლოში პოულობს (ასეა ნათქვამი და მინდა მჯეროდეს რომ მასეა ). მეც ვეძებ ამ ზოგადი სიტყვებით გამოხატულ რაღაცეებს: სიხარულს, ბედნიერებას, ოქროს შუალედს და ყველაფერს რასაც არ ვიცი, რატომ მაგრამ წესია და უნდა ვეძებდე.  რომ გავჩერდე ის მიპოვის თურმე თვითონ და რადგან არ მქონია მესამე არჩევანის უფლება იმას მაინც ავირჩევ, რომ მე ვიპოვო და არა იმან. არ მინდა ვიღაცის ან რაღაცის ნაპოვნი ვიყო და მერე თუ არ მოვეწონები ისევ მოსაძებნად გადამაგდონ. მე ასე მოვიქცეოდი ჩემნაირი რომ მეპოვა (არაფერ შუაშია თვითკრიტიკა და ეგეთები, მართლა მასე ვიზავდი). არ მიყვარს შეკითხვების დასმა, მაგრამ მაინც მიწევს და როგორც წესი არასდროს მაკმაყოფილებს პასუხი. იმიტომ ,რომ შეკითხვა ყოველთვის უფრო სავსეა ვიდრე პასუხი. და მაინც ვკითხე ჩემს საყვარელ ახალგაზრდას (შყვარებული,საყვარელი…არ მიხდება, ვერ ვახდენ და ცოტა მებენალურებმეშაბლონება. მოკლედ ეხლა არ მინდა რომ ეს სიტყვა გამოვიყენო) გაცვეთილ, გადაღეჭილი,გადაუპატიურებული კითხვა დავუსვი რატომ არ შეიძლება ყველაფერი ძველებურად იყოს მეთქი?. რა თქმა უნდა მიპასუხა ერთი ჭკუიდან გადასაყვანი სიტყვით “არ ვიცი”.აი რატომ არ მიყვარს შკითხვების დასმა ზოგადად იმიტომ, რომ თითქმის ყველა პასუხი ისეთია რომელიც პასუხს არ გავს. ადამიანები ერთმანეთს ვეკითხებით რაღაცეებს მერე ვპასუხობთ, თუ ვერ გავაგებინეთ ვუხსნით და ბოლოს ან ვანადგურებთ ან იდიოტად ვთვლით.

მომწონს ქართული ანბანი. ეხლა შემიყვარდა, რაც რამდენიმე სიტყვას დავაკვირდი. მივხვდი და აღმოვაჩინე , რომ თურმე ქართული ენა მხოლოდ ორ ხასიათს გამოხატავს კარგად : სალანძღავ–საგინებელს და საზოგადოდ საყვარელს. არამც და არამც  ინდივიდუალურს მითუმეტეს სიყვარულს. ქართული უხდება ყველაფერს, რაც უხეშია და კონკრეტული . მაგალითისთვის როცა ვაგინებთ, მოვუწოდებთ, გლობალურზე ვმსჯელობთ და ვაკონკრეტებთ (უხეში და პირდაპირი, ჩარჩოებიანი კონკრეტიკით). ცადე  და მოეფერე ვინმეს–ენას მოიტეხ,ცადე და სიყვარული აუხსენი– რომ დააკვირდე როგორ ფრაზებს წამოთქვამ საკუთარი თავის შეგეშინდება. ძალიან მიყვარს გალაკტიონის პოეზია, მაგრამ იმისთვის, რომ  ამ გრძნობის დიდებულება ინდივიდუალურად  და კონკრეტულად გამოეხატა მთელი ქართული ენის კალეიდოსკოპივით ( როგორც მინის ფერადი ნამსხვრევებისგან) გადალაგება დასჭირდა და სხვათაშორის სიტყვათწარმოებაშიც გენიალურ მასშტაბებს მიაღწია. ბოლოს კი იცით რაც დაემართა, ამ ტიტანური შრომის თუ ენასთან  ბრძოლის გამო– ფანჯრიდან გადახტა. (ძალიან გთხოვთ მის უპატივცემულობაში ნუ ჩამითვლით)

რას ვერჩი ენას? არაფერს. მიყვარს და მიხარია რომ ქართულად ვმეტყველებ. უბრალოდ ის მინდა ,რომ არავინ,არასოდეს არ ამიხსნას ქართულად სიყვარული. მეც იგივე პირობას ვდებ და მარტო სასწაულმოქმედი სექსის (ტყ……ის)  ან განშორების შემდეგ ვეცდები მთელი სილამაზით გამოვხატო ჩემი დამოკიდებულება საყვარელი ახალგაზრდის მიმართ – ქ ა რ თ უ ლ ა დ. :*