აქსიომაა, რომ ახალგაზრდას –უფროსი ასაკის ადამიანების ცხოვრების ტემპის შესახებ, დამახინჯებული წარმოდგენა აქვს. მარტივი ბიოლოგიური ციკლია და დრო ნელა გადის, ჰორმონები თუხთუხებს და ამ ბიო–ქიმიური პროცესის მართვას გონებაც კი ვერ ახერხებს. ამინდზეა დამოკიდებული ემოცია, განწყობა გარემოფაქტორების მიმართ სენსიტიური და წინააღმდეგობრივი. მოკლედ ვიმეათასებ, რომ თინეიჯერობის თანამგზავრი ასაკის პერიმეტრში მყოფ ადამიანს, რეალურად ჭკუა და ადეკვატურობა არ მოეკითხება. 
სამაგიეროდ რაღაცნაირად ლამაზი და საყვარელია ამ დროს ადამიანი. ახალგაზრდებს უფროსები ნაკლებად აინტერესებთ (ზოგადად ასეა). თუ დაფიქრებულხარ იმაზე, რომ არც უფროსი ასაკის ადამიანებს აინტერესებთ (ზოგადად) ახალგაზრდები? – ასეა ეს. საუკუნის მეოთხედებში გადანაწილებული ასაკობრივი შუალედი, ურთიერთობების ავტომატური სეპარატორია.
ქართული ჩუბინიძისეული სიყვარულის დღეს, ქართული სიყვარულის ხარისხიანი პორცია დილიდანვე მივიღე და გამოფიტული გონებით, უძილო, სამაგიეროდ ნასიამოვნები სიფათით, დღის დარჩენილი ნაწილი თანამშრომლებზე დაკვირვებაში გავატარე.
სახლიდან გამოსულმა ავიატორის სტილის უზარმაზარი შავი სათვალე მოვირგე და მანქანის მინაზე შუბლმიყრდნობილი ვათვალიერებდი მშობლიური დედაქალაქის ნაცრისფერ ქუჩებს. ოფისში შესულმა პირზე ავტომატურად აკერებული ღიმილით მოვიკითხე ყველა– ვინც კარიდან სამუშაო მაგიდამდე მიმავალ გზაზე შემომეფეთა, სათვალის მოუხსნელადვე ვცადე ლეპტოპის ადაპტერის უესბი პორტზე მიერთება რამდენჯერმე უშედეგოდ. ბოლოს საზურგეზე გადავწექი და ჭერში დავიწყე ყურება და ფიქრი იმ უგემოვნო ხელოსნებზე, რომლებმაც ეს უაზრო ჰალოგენები ყოველგვარი ლოგიკის გარეშე მიამაგრეს “იქ”.
